Winnaar 40-verhalen wedstrijd

Het winnende verhaal van ons speciale 40 verhalen boekje, wat ook in de herdruk van Voor Queen en Vaderland zal komen te zijner tijd, was van Els van der Sypt en lees je hieronder!

HAMMER TO FALL 

Zondagochtend, 26 augustus 1984. Ik word wakker en bedenk me dat ik niet gedroomd heb. Ik heb iets fantastisch meegemaaktAlle gebeurtenissen van de voorbije dag spelen zich af in mijn hoofd, net als in een film. Tranen rollen over mijn wangen maar ik weet niet goed waarom. Vreugde? Verdriet? Vreemde emoties gieren door mijn lijf, waarschijnlijk de weerslag van het teveel aan adrenaline de dag ervoor.

Twee dagen eerder, op vrijdag 24 augustus, was Queen in Vorst Nationaal met een big bang aan hun concerttournee ‘The works’ begonnen. Gechaperonneerd door mijn vier jaar oudere broer mocht ik er van mijn moeder bij zijn. We waren vanuit Antwerpen naar Brussel gereisd: achterop zijn bromfiets naar het station, dan met de trein, en uiteindelijk een eind lopend. Het was een hele reis, maar meer dan de moeite waard!

Na afloop van het concert stond een groepje fans aan de artiestenuitgang te wachten tot Freddie, Brian, John en Roger zouden buitenkomen. We waren moe, schor, bezweet, en stonden vol spanning te wachten met tuitende oren. Toen was er nog geen decibellimiet op live concerten…

Hannie en Anja waren er ook. Plots was er gestommel en commotie, en werden onze idolen - stevig omsingeld door opgeblazen bodyguards - naar hun limousines afgevoerd en weggebracht. Dat was het dan. Dàcht ik.

Dan stapt Hannie naar ons toe en vraagt doodleuk of we zin hebben om morgen de video-opnames van ‘Hammer to fall’ bij te wonen. Die zouden in de lege concertzaal opgenomen worden en wij als fanclubleden mogen erbij zijn!! De video zal een live act voorstellen die als playback wordt opgenomen, doorspekt met publiekshots van het concert van vanavond.

De volgende dag rond het middaguur zitten een twintigtal fans met Hannie en Anja voor de deuren van Vorst Nationaal in het zonnetje te wachten op wat er komen gaat. Ik weet niet wat te verwachten, maar vind het allemaal ongelooflijk spannend. Ook nu is mijn broer erbij. We hebben weer dezelfde bewogen reis achter de rug. 

Rond twee uur komt een eerste zwarte glanzende limo aangereden met daarin John (dénk ik, het is moeilijk te zien door de getinte ruiten). Wat later een tweede limo met waarschijnlijk Roger. Een half uurtje later de derde limo met Brian (ik zie heel duidelijk de haardos!!) en last but not least Freddie. Ze zijn er écht alle vier!

Even later komt iemand van de security ons binnenleiden. De instructies zijn klaar en duidelijk en er wordt geen tegenspraak geduld: we moeten op onze stoelen blijven zitten, we mogen geen lawaai maken, en we mogen in geen geval de artiesten benaderen of lastigvallen, of we worden onmiddellijk buiten gezet.

Ik ben nog nooit in een lege concertzaal geweest en de stilte die er nu heerst, staat in schril contrast met de laaiende, opgezweepte sfeer van de avond tevoren. Het middenplein, waar ik gisteren nog moest drummen en vechten voor een schouderbreedte ruimte, staat nu vol camera’s, video- en geluidsapparatuur. Overal lopen er mensen van de crew rond. Wij mogen plaats nemen op de eerste rij stoelen. Met z’n twintigen zitten we een beetje verloren in de lege zaal. Op het podium staat hetzelfde decor van het concert de avond tevoren: de grote 'Works' radaren zullen straks weer gaan draaien.

Dan zie ik plots enkele tientallen meters verder Brian tussen de crew staan! Mijn adem stokt. Ik hoor hem praten, gewoon, zijn eigen stem, zonder microfoon! Wow. ‘Hammer to fall’ is door hem geschreven dus geeft hij nog even de laatste instructies door aan de crew.  Ik zit als in een trance alles gade te slaan. Ik kan niet geloven dat ik dit beleef.

Twee jaar eerder, op mijn vijftiende had ik Queen ontdekt. Op een jaar tijd had ik met mijn zakgeld al hun elpees verzameld en draai op mijn kamertje hun hele collectie grijs, tot wanhoop van mijn ouders die ongewild mee moeten genieten. En nu ben ik exclusief getuige van een uniek gebeuren.

Dan wandelen Freddie, Brian, John en Roger het podium op, gekleed in de stage outfits van de avond ervoor. De light engineer oefent nog even in stilte de lichtshow op het podium en de radaren worden in beweging gebracht. Door een luidspreker klinkt plots het intro van ‘Hammer to fall,’ nauwelijks hoorbaar in vergelijking met het volume van de avond ervoor, maar luid genoeg voor Freddie en zijn collega's om op het podium hun beste playbackshow neer te kunnen zetten.

Een cameraman volgt elke beweging. Na iedere opname is er een lange pauze. Brian overlegt technische details met de crew, lichten worden aangepast, camera’s verplaatst, Freddie rookt een sigaret en Roger drinkt een pilsje. Dan gaat het verder. Keer op keer wordt het hele nummer afgespeeld en playbacken onze idolen zich de ziel uit het lijf, uren lang. Long-shots van heel het podium, close-ups van Freddie, Roger, John en Brian.… alles wordt tot in de kleinste details geregistreerd.

Plots komt tijdens een pauze Brian naar ons toe. Hij verontschuldigt zich dat het allemaal zo lang duurt en vraagt of we ons niet  vervelen…??!!  Ik krijg met moeite een schorre “not at all” uit mijn keel. Mijn hart gaat tekeer, mijn handen zijn klam. Brian staat gewoon op enkele meters van ons. Mijn held, de man die me kippenvel bezorgt met zijn ongelooflijk gevoelige gitaarspel. Ik zie zijn prachtige handen, die unieke gitaarhanden. Ik ben zeventien en heb nog nooit oog in oog gestaan met een idool. Dit is onwezenlijk. Dan vraagt hij of we geen honger hebben?? Plots realiseer ik me dat ik al uren niet van mijn stoel ben opgestaan en de hele dag nog niks heb gegeten. Inderdaad, ik scheur van de honger. Het is inmiddels al een uur of acht ’s avonds, de tijd is voorbij gevlogen als in een roes.

Brian praat even met een medewerker terwijl hij naar ons wijst, en een half uurtje later komt die man langs met een bak vol Big Mac menu’s en deelt ze aan ons uit. Een krop schiet me in de keel (kan ook een frietje geweest zijn!) door het ontzettend aardige en attente gebaar van Brian. Een wereldster zonder sterallures. Gewoon een rustige, bescheiden man die tussen alle drukte door even tijd maakt voor zijn fans.

De hele terugweg naar huis heb ik geen woord gezegd, verdoofd door het gebeuren van de dag. ‘Hammer to fall ‘speelt non-stop door mijn hoofd.

De volgende ochtend word ik wakker en bedenk me dat ik niet gedroomd heb. Ik heb iets fantastisch meegemaakt.

Nu, zevenentwintig jaar later, krijg ik nog steeds kippenvel wanneer ik het intro van ‘Hammer to fall‘ hoor en zie ik mezelf opnieuw in een lege Vorst Nationaal zitten. En Brian? Mijn respect voor die man is alleen maar gegroeid. Nog steeds ontroert hij me met zijn gitaar. Wat een talent, wat een pracht van een mens.

ELS VAN DER SYPT


 

Terug naar het Queendag overzicht

Geplaatst door: Hannie Roggeveen
2011-11-12 11:11:24
Engelse Queen Fanclub
We Will Rock You
BrianMay.com
Developed by Milk & Media